Przykładasz brelok do telefonu i po chwili otwiera się strona. W breloku nie ma baterii, a mimo to „coś” odpowiada. Jak to działa?
NFC w jednym zdaniu
NFC (Near Field Communication) to komunikacja bezprzewodowa bliskiego zasięgu. Działa na częstotliwości 13,56 MHz w ogólnodostępnym, nielicencjonowanym paśmie radiowym ISM. Standard opiera się na normach ISO/IEC, między innymi ISO/IEC 18092 i ISO/IEC 14443, czyli tych samych, na których bazują karty zbliżeniowe.
Skąd energia w breloku bez baterii
Telefon wytwarza niewielkie pole elektromagnetyczne. Gdy zbliżysz do niego tag NFC, antena w tagu (płaska cewka) pobiera z tego pola tyle energii, żeby uruchomić mały układ scalony. Układ odsyła zapisane dane, najczęściej adres internetowy. Takie tagi nazywamy pasywnymi: energię dostarcza czytnik, więc nie ma co wymieniać ani ładować.
Dlaczego zasięg to kilka centymetrów
Pole, z którego korzysta tag, słabnie bardzo szybko wraz z odległością. Dlatego do odczytu trzeba zbliżyć telefon do breloka. To nie jest wada: krótki zasięg ogranicza podsłuchiwanie i sprawia, że skan jest świadomym gestem użytkownika, a nie przypadkowym zdarzeniem.
Krótka historia
Około 2002 roku Philips (dziś NXP) i Sony opracowały technologię opartą na ISO/IEC 14443, która pozwalała nie tylko czytać tagi, ale i wymieniać dane między urządzeniami. W 2004 roku Nokia, Philips i Sony założyły NFC Forum, organizację, która rozwija specyfikacje i certyfikuje urządzenia.
Co to znaczy dla breloków NFC
- Brelok działa bez baterii, więc jego żywotność zależy od obudowy, nie od ogniwa.
- Każdy współczesny telefon z NFC może go odczytać, bez instalowania aplikacji (szczegóły w osobnym artykule o iPhone i Androidzie).
- Dane na breloku to zwykle krótki link. Resztę, czyli stronę, wizytówkę czy formularz, trzyma serwer.